Literair Jongeren Festival of TXT on stage

Mijn zoon is een alien. Jongeren hebben hun eigen cultuur, altijd al gehad eigenlijk, in dat opzicht niets nieuws onder de zon. Ware het niet dat nieuwe technologieën ervoor zorgen dat het verder gaat dan hun eigen taaltje. Ze koppelen hun 'slang' aan hun eigen 'stuff' en 'tools', hun 'way of life'. GSM in de aanslag, nog vlug een 'chat' of even 'levelen', het krijgt de proporties van een geweldloze, stille digitale revolutie die vooral gestoeld is op een nieuwe vorm van communiceren (hyperlink, fragmentair en beeldgeorienteerd). Handige marketeers hebben dit al lang begrepen en spelen hier vlot op in: gedichten worden 'SMS-gedichten', flauwe meidenromans (grapje) worden 'chicklit', boeken die niet echt een eigen stijl hebben worden 'crossovers' en in de praktijk heb ik diezelfde term al zien opduiken om de adolescentendoelgroep vlotter te kunnen aanspreken. (Al ooit eens iemand ontmoet die zichzelf adolescent noemt? Wel, waarom gebruiken we het dan verdorie in bibliotheken?) Los van het feit dat dergelijke anglicanismen voor rechtopstaand nekhaar zorgen bij heel wat brave neerlandofielen gaat het steeds verder zijn gangetje. Op school moest mijn kind (9 jaar) in de godsdienstles bij een opdrachtje kiezen voor akkoord of 'deleten', tot mijn verbazing een erkend 'vandale-woord'. Nog even en hij leest zijn eigen 'mobile phone novel' of 'e-book' en nu ik er aan denk, eigenlijk ben ik zelf verslingerd aan 'graphic novels'. Ook Kunstbende laat zich niet onberoerd: deze wedstrijd om jongeren te stimuleren actief bezig te zijn met kunst en cultuur hanteert de rubrieken 'performance', nieuwe media, video, 'dj', ontwerpen, fotografie, 'TXT', 'TXT on stage', muziek en dans. Daarom volgend voorstel, laat ons voortaan voor kinderen en jongeren het niet meer hebben over de bibliotheek maar over de 'cultbase' met een 'TXT-center', een 'I-desk' en een 'Game-corner'? En ik die dacht dat Esperanto de wereldtaal zou worden ;-)

Fabchannel stops, kill your darlings

'Blasphemous Rumours?', nee helaas. No money means no content. Plots worden we ermee geconfronteerd, met 'The Jam'. Hebben ze teveel 'Undertones' verwerkt in hun optredens? Kwam 'The Police' aan de deur met een deurwaardersbevel? Elvis Costello beweerde zelfs opgevangen te hebben 'we'll squeeze them till they stop'. Het zijn inderdaad 'The Specials' van een aantal grote platenlabels (wat een term in dit internettijdperk hé) die zorgden voor 'The Clash'. Heb eigenlijk veel zin om mijn 'Sex pistols' boven te halen en een 'Joy Division' op te richten om dit prachtig initiatief met erotisch geweld te verdedigen. Fabchannel moet het afleggen tegen Moneychannel. This is 'the weeping song' maar ik hou me goed want http://www.youtube.com/watch?v=n547VhR1aRY. Laatste tip: zie platenhoes...

Wisselboeken

Laat ons even heel eenvoudig redeneren over het begrip 'bibliotheek'. Het zou wat respectloos kunnen omschreven worden als een openbare ruimte gevuld met boeken gekozen door boekenliefhebbers. Mensen die geen boeken willen kopen kunnen er terecht om voor een korte periode boeken te lenen. De reden waarom mensen hier hun boeken halen en niet kopen varieert van antimaterialisme, gebrek aan middelen, leeswoede tot de eenmaligheid van de behoefte (denk maar aan reisgidsen). Maar de tijden veranderen. Voor een prikje kun je bij de krant een boekencollectie verwerven en de persoonlijke bibliotheken floreren nog meer dan vroeger. Het gaat goed met de boekenverkoop en op de tweedehandsmarkt is het drummen. Bibliotheken dumpen hun magazijnboeken, etc, etc, etc. Met andere woorden, er is te veel, veel te veel, en dat geldt niet alleen voor boeken. Laat ons daarom maar eens rustig filosoferen over het idee achter 'Wisselboek' of 'Ruilboek' of 'Boekenruilen' als alternatief. Je stelt je eigen collectie ter beschikking voor ruil of meteen definitief als gift. Het idee is niet volledig nieuw, in bepaalde bibs heb je bakken met stationsromannetjes waar iedereen kan aan bijdragen maar ook uit putten. En laat die uitleverplaats dan misschien de bibliotheek worden. Mensen ontmoeten er elkaar en praten er over boeken en leeservaringen in een rustig leescafe. Van aanbod naar ontmoeting?

Google is dos, Viewzi is windows

Het zit hem allemaal in de presentatie, retail je weet wel. Brave catalogi durven al wel eens een icoontje of zelfs een cover presenteren bij hun zoekresultaten. Maar als je de wereld wat op z'n kop zet primeert de cover of de illustratie en verdwijnt de titel naar de achtergrond.
De term Visual Search Engine bestaat al een tijdje maar krijgt verschillende interpretaties. Eén van de invalshoeken vind je op je op Viewzi, hij (of zij, wie bepaalt eigenlijk het geslacht van die dingen?) baseert de zoekresultaten op grote search engines als google of yahoo maar experimenteert met de presenteerwijze. Van homepagescreenshots over een tijdlijn tot een linkingweb. Knap experiment, maar levert dit wel een meerwaarde op? Tja, als de resultlist flauw is zal de visuele presentatie daar niet veel aan verhelpen. Een ander mooi voorbeeld is Searchme die de bladertechniek toepast die nu heel populair is bij muziekdatabases.
Een heel andere invalshoek bij visual search engines krijgen we met ViPR te zien in onderstaand filmpje. Indrukwekkend? Ok, maar eigenlijk neem je gewoon een foto en zit het vernuft hem in de server waar de foto naar toe gestuurd wordt, die moet op basis van pixelscanning de juiste link weten te leggen. Ik veronderstel dat het nog makkelijk is om te spelen van 'Finding' Nemo, maar doe maar eens 'Kaas' van Elsschot of 'Slaap' van Annelies Verbeke, er is nog werk aan de winkel, maar het wordt wel een toffe winkel.

Copyright Copywrong

Dit artikel over een rechtszaak die Google verliest tegen een fotograaf en een striptekenaar is symbolisch. Zonder over dit geval te oordelen wil ik toch wel eens kort stilstaan bij een zorgwekkende evolutie. Auteursrecht mag (punt). Maar. Net zoals de banksector zware klappen krijgt door overijverige speculanten en nietsontziende geldwolven zo moeten we vermijden dat het auteursrecht uitgemolken wordt zonder dat het nog iets met de oorspronkelijke bedoeling te maken heeft: het beschermen en vergoeden van de auteurs. Sinds de sterke opkomst van allerlei databanken en de uitbreiding van de term gedoogbeleid in de richting van games voor openbare bibliotheken is dit nog meer het geval dan vroeger. Alle discussies ten spijt of ten glorie moeten we onze krachten verenigen om onder de vlag van toegankelijkheid een aantal democratische verworvenheden te kunnen behouden. Ik weet het, zware woorden, maar als we nu toegeven, dan kunnen we beter bij de tegenpartij solliciteren.

Cowboys komen met muziek

Oké, ik geef toe, ik woon in het mekka van varkens en koeien. In het deel van ons land waar je met je 'botn in de moze' kunt vastgeraken. Maar van de Belgian Cowboys had ik nog nooit gehoord. Deze beta-blog blijkt geïnspireerd te zijn op de Dutch Cowboys (waarvan ook een Dutch Cowgirls versie bestaat). En er valt altijd wel een interessant nieuwtje te rapen op hun groepsblog. Bijvoorbeeld het artikeltje dat een uitbreiding behandeld van het reeds gekende Nokia-initiatief 'Comes with Music'. Blijkt nu dat Dell deze strategie ook wil toepassen en een pre-installed muziekpakket wil installeren op hun nieuwe pc's. 'Comes with Music' had een paar tere plekken en over deze vorm van koppeling kan er ook heel wat opgemerkt worden, maar dergelijke pogingen maken duidelijk dat de commercie vooral zijn peilen richt op koppelverkoop en abonnementssystemen. Lees in dit geval ook zeker eens het artikel over Itunes Unlimited op dezelfde blog.

Games met prentboekallures

Vol ben ik er van. De aanpak van Amanita Design. Toevallig (nou ja) op hun site gebotst en hoe zeggen ze dat dan... ja, blijven botsen. Uiterst charmante point and click games met educatieve waarde. Namen als Samorost, Questionaut (trouwens in opdracht van de educatieve poot van de BBC) en the Quest for the rest zijn al even dromerig als hun wonderwerelden. Ver weg van alle commercieel geweld, in een knus hoekje, lekker genieten. Een game zoals de beste bibliotheek zou moeten zijn. Wat een creativiteit (de paddestoel rechtsonder als site-index, waw!) En het houdt natuurlijk niet op. Wie moet ik nog overtuigen? Wat denk je van Chronotron, een 40 level travelling puzzle game waarin je robot zoals in de goede ouwe sus&wis traditie in een tijdmachine kan kruipen. Interactie met vorige leventjes van je robot moeten het mogelijk maken de levels te overstijgen. Intelligente fun en 'far under' 59,99 Euro. De enige donatie die mij pleziert is jullie plezier (en een reactie op de feed natuurlijk).